جلسه ششم بسم الله الرحمن الرحيم رَبِّ اشّرَحْ لي صَدْري وَ يَسِرْلي امْري وَ احْلُلْ عُقْدةً مِنْ لِساني يَفْقَهُوا قَوْلي خلاصه بحث گذشته در بحث گذشته متوجه شديم كه قرآن شريف در حالى كه استدلال مىكند ، مقيد است رنگ اخلاقى به موضوع بدهد و از بحث ديگر استفاده كرديم كه سعادت انسان مرهون دل اوست . مبارزه با اين صفات رذيله از اوجب واجبات است و اگر كسى بخواهد فكر ، گفتار و كردارش سالم باشد ، اول بايد دل را پاك كند ، بايد مهذب شود ، صفات رذيله را از بين ببرد و صفات خوب را جايگزينش كند و حالا در ادامه بحث گذشته آيه شريفه را معنا مىكنيم . انذار ! « لتنذر قوما ماانذر آبائهم فهم غافلون » يعنى پيامبر آمده ، با قرآن هم آمده و با معجزه همه آمده است ، براى انذار به عبارت ديگر براى هدايت و براى اينكه مردم را بترساند . اين آيه ، يك تسلى دل براى پيامبراكرم ( ص ) است و مىخواهد به وى گوشزد كند كه « استقامت » به خرج دهد . اصولًا بار نبوت سنگين است ، بار تبليغ سنگين است و به مقصد رساندنش بسيار مشكل در سورهء المزمل مىفرمايد : يا ايُّهَا المُزَّمَلْ اي كسي كه عباي نبوت را بدوش داري ، مهيا باش انّا نُلقي عَلَيكَ قَولَا ثقيلًا « 1 » اين بار سنگينى كه به دوشت گذاشته شده بايد به منزل برسانى . انذار براى چه كسانى است ؟ الف : انذار گاهى اوقات براى مردمى است كه از نظر وراثت و از نظر قانون

--> ( 1 ) - سوره مزمل ، آيه 5 « ما به وحى خود كلام بسيار سنگين ( و گرانمايهء قرآن ) را بر تو القاء مىكنيم »